Archi-goed

image

Een bibliotheek, hoe groot die ook mag zijn, kent toch haar grenzen. Er komen voortdurend nieuwe titels uit. En om publiek aan te trekken of te behouden moet een bibliotheek wel bijbenen. Maar de schapruimte is en blijft beperkt. Dus schuiven de minder gevraagde titels door naar het archief, dat echter ook weer niet oneindig is. En dus gaat een deel van de collectie uiteindelijk de deur uit via een publieke verkoop of belandt het in de ramsj.

Bij de ontleners heb je allerlei soorten mensen en dus ook van die rare snuiters die er fier op zijn dat ze iets uit archief kunnen vragen.

Wanneer je dus in de online catalogus een aantal boeken van een bepaalde auteur hebt gezocht en gevonden, maar  die vervolgens niet hebt aangetroffen op een boekenplank, dan is dat toch wat vreemd: “Hebben ze maar twee boeken van deze auteur?”. Terug aan de terminal lees je: “In het archief. Vragen aan de balie in de leeszaal.”

Het niet vinden van zo’n boek komt op zich al vreemd over. Beseffen dat wat jij vraagt in het archief te vinden is versterkt dat gevoel: Is het nu cool om zoiets te vragen? Of  illustreert het hoe vreemd of vooral hoe oud je bent?

Soit.
Ik heb ze.
Alle vier.
Voor mij is dat archi-goed.
O.K.
Ooka.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s